Brais do Carballal é o seu nome. Carballal evoca un bosque de carballos: firmeza, tradición, resistencia lenta. Non é un apelido lixeiro nin urbano; é ancestral. Soa a pedra mollada, a follas húmidas, a vento que pasa entre troncos vellos. Brais naceu máis dunha vez: a primeira, nunha casa onde o silencio era unha forma de afecto; a segunda, cando descubriu que amar era unha maneira de comprender o mundo. Medrou aprendendo a observar antes de falar, a sentir antes de nomear. É de raíz fonda e carácter sereno. Gústalle a noite. Non se move por impulsos, senón por conviccións lentas. A súa forza non está no ruído, senón na permanencia. Emocionalmente contido, vive cunha intensidade interior que raramente exhibe. Cústalle marchar. Cando ama, faino como quen planta unha árbore: para que dure. O centro da súa obra é o amor á muller —non idealizado, senón real e concreto—: o amor como territorio, como casa, como destino escollido. Escribe para ela, desde ela e, ás veces, contra o medo de perdela. O seu temor máis fondo é esquecer a verdade do que sente. A súa maior virtude: fidelidade ao que ama.